Vandaag van Kars naar Tatvan gereden. Door de bergen. Daar waar de aarde woest en leeg is, daar waar het water uit de bergen de stroompjes vormen die later samen komen in de rivier de Eufraat. Was hier het paradijs? Wetenschappers zeggen van niet. Het zou aan het eind van de rivier zijn. Ik weet het niet. Mijn reisgenoot zegt dan: in een verhaal kan alles. Het is in ieder geval onwaarschijnlijk mooi.
We komen in Tatvan. Daar gaat het om ons materiële bestaan. Vanuit Sivas komt er ook een trein naar Tatvan. Die trein gaat door naar het meer van Van, vijfhonderd meter verder. Daar kunnen de wagons op de boot en door naar Van, precies aan de andere kant van het meer. Morgen slapen we daar. Het zou onderdeel uit moeten maken van een zijderoute per trein. Ik denk niet dat dat gaat gebeuren.
We slapen vandaag nabij Akdamar. Het is een geweldige plek. Morgen met de boot naar het eiland.
20 mei 2026