Hoe meer ik me erin verdiep, hoe meer ik zie, dat de grenzen zoals wij die nu kennen nog maar van heel korte duur zijn. Als je oude kaarten bekijkt dan zijn hele gebieden aaneengeregen, ‘onze’ grenzen bestaan nog helemaal niet.
Wel voortdurend veranderende en zich uitbreidende grootmachten, die in een bepaald gebied invloed proberen uit te oefenen. Sommige met inachtneming van de gevoelens, opvattingen en religieuze uitingen van de minderheden of ingepikte volken in hun rijk, andere die deze – in hun ogen – afwijkingen juist met harde hand neerslaan.
Wat een ontelbare volksverhuizingen, opkomende en weer verdwijnende machthebbers hebben zich in dit gebied afgespeeld.
In onze ogen wordt dit gebied weleens gezien als een achtergebleven gebied, met woestijn, veel armoede enz. Maar, hier is de beschaving ontstaan. “Ze liggen niet aan de rand van het wereldgebeuren, ze liggen er middenin.” ( De zijderoutes, Peter Frankopan, pag. 13) Dit is veel groter en veel ouder dan waar wij in Europa aan kunnen tippen. Het is de brug tussen oost en west. “Dit is de regio waaruit de grote wereldreligies ontsproten: hier verdrongen jodendom, christendom, islam, boeddhisme en hindoeïsme elkaar. Het is een smeltkroes, waar taalgroepen met elkaar wedijverden (…). Hier kwamen grote rijken op en gingen ze ook weer ten onder, hier werden de aardschokken van de botsingen tussen culturen en rivalen duizenden kilometers verderop nog gevoeld. (…) Die schokken liepen via een netwerk dat alle kanten op ging, via routes waarover pelgrims en krijgers, nomaden en kooplieden reisden, waar goederen en producten werden verhandeld, ideeen werden uitgewisseld, aangepast, verfijnd. Die wegen zorgden niet alleen voor welvaart, maar brachten ook dood en geweld, ziekten en rampen. Aan het eind van de 19e eeuw kreeg dit naar alle kanten uitwaaierende stelstel van verbindingswegen een naam die sindsdien altijd is gebruikt. De Duitse geoloog Von Richthofen, noemde het Seidenstraβen, zijderoutes.” (De zijderoutes, Peter Frankopan, pag. 14 en 15)